Wróć na bloga
Stan prawny: ten artykuł opisuje prawo obowiązujące w Polsce. W innych krajach obowiązki mogą się różnić.
Tusze do tatuażu i REACH — co musi sprawdzić studio, numer partii i obowiązek informacji klienta

29 października 2026

Tusze do tatuażu i REACH — co musi sprawdzić studio, numer partii i obowiązek informacji klienta

Od 2022 roku tusz w studiu to mieszanina objęta ograniczeniami REACH. Większość tatuatorów pamięta zakaz niebieskiego i zielonego; mniej wie, że część obowiązków spada na tego, kto tuszu używa.

W styczniu 2022 roku studia przeżyły „koniec kolorów”: hurtownie wyprzedawały zapasy, a w sieci krążyły listy zakazanych pigmentów. Dziś, kilka lat później, niewiele studiów pamięta, że ta sama regulacja nakłada obowiązki nie tylko na producenta, ale też na osobę, która tusz wprowadza w skórę.

Co właściwie ogranicza REACH

Pozycja 75 załącznika XVII rozporządzenia REACH (dodana rozporządzeniem 2020/2081, stosowana od 4 stycznia 2022 r.) ogranicza w tuszach do tatuażu i makijażu permanentnego substancje rakotwórcze, mutagenne i działające szkodliwie na rozrodczość, uczulające, drażniące i żrące dla skóry i oczu, a także substancje zakazane w kosmetykach — w sumie kilka tysięcy pozycji. Dwa szeroko używane pigmenty, Blue 15:3 i Green 7, dostały odroczenie do stycznia 2023 roku. Ograniczenie obejmuje zarówno wprowadzanie tuszy do obrotu, jak i ich używanie do tatuowania.

Etykieta, którą warto obejrzeć przy odbiorze

Każdy tusz musi mieć etykietę z informacją, że to mieszanina do tatuażu lub makijażu permanentnego, z numerem identyfikującym partię, listą składników, a w zależności od składu także z informacją o regulatorze pH, ostrzeżeniem o niklu lub chromie (VI) i instrukcją bezpiecznego stosowania. Butelka bez numeru partii albo bez listy składników to sygnał, że coś jest nie tak z dostawcą — lepiej to zauważyć przy rozpakowaniu niż w czasie kontroli.

Uwaga na zakupy spoza Unii. Kto sam sprowadza tusz z kraju trzeciego, ten w rozumieniu REACH staje się jego importerem i odpowiada za to, że tusz spełnia ograniczenia i jest prawidłowo oznakowany.

Obowiązek, który spada na tatuatora

Pozycja 75 mówi wprost: przed użyciem mieszaniny do tatuażu osoba, która jej używa, przekazuje klientowi informacje z opakowania albo z instrukcji użycia. To nie jest obowiązek producenta ani hurtowni — to obowiązek studia.

Najprostszy sposób, żeby go spełnić i móc to wykazać: zgoda na tatuaż zawiera listę użytych tuszy — producenta, kolor i numer partii — a klient podpisuje, że informację otrzymał. Kopia dokumentu, którą zabiera ze sobą, jest jednocześnie jego „paszportem tuszu”.

Dlaczego numer partii jest wart zapisania

Przy reakcji alergicznej albo powikłaniu po miesiącach pierwsze pytanie brzmi: jaki to był tusz? Z numerem partii studio odpowiada w minutę i może sprawdzić, czy ta partia nie była przedmiotem ostrzeżenia lub wycofania. Bez niego odpowiedź brzmi „chyba czarny tej firmy, co zawsze” — i nie broni nikogo.

Polskie przepisy obok REACH

Polska nie ma ustawy o tatuażu, więc wymogi co do samego zabiegu wynikają z przepisów ogólnych. Studio musi stosować pisemne procedury zapobiegające zakażeniom (art. 16 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi) — a tusz, jego przechowywanie i jednorazowe kubeczki są ich częścią. Zapisy o użytych tuszach warto przechowywać tak długo jak samą zgodę: sześć lat to ostrożne minimum, bo przy szkodzie na osobie termin przedawnienia liczy się od dowiedzenia się o szkodzie.

W skrócie

Sprawdź etykietę przy odbiorze, nie kupuj tuszy bez numeru partii, zapisz producenta, kolor i partię w zgodzie, a klientowi daj tę informację przed zabiegiem. Biblioteka produktów z numerami partii, które same trafiają do podpisanego dokumentu, zamienia ten obowiązek z pamięci w nawyk.

Ten tekst ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady prawnej.

Zabezpiecz swój biznes już dzisiaj

Wypróbuj platformę Aprovo przez 30 dni absolutnie za darmo i pożegnaj się z papierologią.

Rozpocznij darmowy okres próbny