13 september 2026
Eén studio, vier juridische regimes — waarom één formulier in België niet volstaat
Tatoeage, permanente make-up, schoonheidsverzorging, soms een tandartspraktijk op dezelfde verdieping. In België loopt de grens tussen wat een studio wel en niet mag dwars door één pand — en de meeste toestemmingssoftware is gebouwd voor één branche, niet voor één studio.
De zaakvoerster tatoeëert, haar vennoot doet permanente make-up, een schoonheidsspecialiste ontvangt klanten voor gezichtsverzorging en laserontharing, en de tandartspraktijk in hetzelfde gebouw deelt de wachtzaal. Op papier is dat één studio op één adres. Juridisch zijn het in België vier aparte regimes, met vier leeftijdsregels en vier bewaartermijnen — en één universeel formulier doet er geen enkele correct recht aan.
Vier branches, vier regimes, één pand
Tatoeage en piercing vallen onder het koninklijk besluit van 25 november 2005: hygiëne, traceerbaarheid van het materiaal, voorafgaande schriftelijke informatie. Over minderjarigen legt het koninklijk besluit geen leeftijd en geen eigen regel vast: het verplicht alleen, in artikel 6, om de maturiteit van de klant te beoordelen. De regel — schriftelijke toestemming van de ouder, diens aanwezigheid, de handtekening van de minderjarige, ingrepen die vóór 18 jaar geweigerd worden — moet de studio dus zelf opschrijven.
Schoonheidsverzorging en laser volgen een andere logica: laserontharing is toegelaten in een instituut, maar toestellen van klasse III en IV zijn voorbehouden aan een arts.
Esthetische injecties — botox, hyaluronzuur, fillers — zijn voorbehouden aan artsen: de wet van 23 mei 2013 en het advies van de Hoge Gezondheidsraad (2022) laten daarover geen ruimte. Een schoonheidsspecialiste mag ze niet uitvoeren en er dus ook geen toestemming voor inzamelen; software die haar dat sjabloon aanbiedt, documenteert een inbreuk in plaats van een behandeling.
De tandartspraktijk ten slotte werkt onder de wet van 22 augustus 2002 betreffende de rechten van de patiënt: patiëntendossier, informatieplicht, en een bewaring die in decennia telt.
Waar het ene formulier breekt
Twee cijfers volstaan om dat te tonen. Voor tatoeage en schoonheidsverzorging ligt de maatstaf op tien jaar, de verjaring van persoonlijke rechtsvorderingen, ook die uit een overeenkomst, volgens artikel 2262bis van het Burgerlijk Wetboek. Voor tandheelkunde legt artikel 9 van de wet van 22 augustus 2002 dertig jaar op. Een document dat één enkele bewaartermijn vermeldt, liegt noodzakelijk tegen een van beide klanten — en het is precies die vermelding die de Gegevensbeschermingsautoriteit (GBA) als eerste leest, want de termijn hoort bij de verplichte informatie uit artikel 13 AVG.
Met de leeftijd gaat het net zo: de regel die de studio voor minderjarigen vastlegt, met dubbele handtekening, geldt voor naald en pigment, niet voor een gezichtsbehandeling. En de gezondheidsvragenlijst — bloedverdunners, diabetes, zwangerschap, allergieën voor pigmenten of latex — blijft in alle vier de gevallen een gegeven over gezondheid in de zin van artikel 9 AVG, maar de vragen die ertoe doen verschillen per branche.
Waarom sjablonen op elkaar stapelen niet volstaat
Een contra-indicatievragenlijst voor een naald in de huid verschilt echt van die voor een apparatuurbehandeling, en geen van beide lijkt op een tandheelkundig patiëntendossier. Een tool die universaliteit veinst door één vragenlijst over alle branches te kopiëren, beschermt er in de praktijk geen enkele goed; in België doet hij erger, want hij kan doodleuk een toestemming aanbieden voor een handeling die de studio niet mag stellen. Aprovo lost dat op met branchepresets binnen één account: tattoo, piercing, permanente make-up, beauty en tandheelkunde hebben elk hun eigen vragenlijst, clausules en bewaartermijn — maar draaien onder één studio, met één gedeeld klantenbestand. Dezelfde persoon die in maart voor een tattoo kwam en in juni voor haar wenkbrauwen, houdt één dossier, geen drie fragmenten.
Wat u hieruit meeneemt
Doet uw studio meer dan één ding, dan is de vraag niet of de software er mooi uitziet, maar of ze weet dat het recht van kamer tot kamer in hetzelfde pand verandert. Drie controles volstaan: is de bewaartermijn per branche instelbaar, geldt de minderjarigenregel voor naald en pigment en enkel daar, en weigert de tool u een sjabloon te verkopen voor een handeling die aan een arts is voorbehouden? Een systeem dat op alle drie ja antwoordt, weerspiegelt uw zaak; een systeem dat er maar één begrijpt, doet alleen alsof.
Dit artikel is uitsluitend informatief en vormt geen juridisch advies.
Lees ook
Bescherm uw bedrijf vandaag
Probeer Aprovo 30 dagen gratis en laat het papierwerk achter u.
Start uw gratis proefperiode


